PAN OP KANTOOR

Carla Rosseels maakte me attent om het interessante artikel ‘Splendid visions. A meditation on the childhood sublime’ van William Geraldi in children and nature (maart/april 2013). Carla:  ‘Een weliswaar lange maar heel interessante en belezen tekst over natuur versus stad of ‘the paradox of places’ en of ze al dan niet verzoenbaar zijn in de kunst van het paradoxale leven.’

Het ‘dilemma’ tussen natuur en stad, tussen wildernis en beschaving is heel herkenbaar, zeker in een klein en volgebouwd land als België of Nederland. Ik kreeg eerst de indruk dat de schrijver zich sterk liet verleiden tot of/of-denken, met uitspraken als ‘You can’t have it both ways, certainly not when you earn an average income’ en ‘On this side is city life, on that side nature. You must choose.’ Een dergelijk stadpunt geeft m.i. altijd leidt tot teleurstelling en gevoel van gemis voor wat je juist niet hebt (en dus ook de romantische idealisering ervan). Maar helemaal op het einde van het artikel komt hij tot de en/en-conclusie dat het er om gaat om altijd toegang te hebben tot het wilde natuurgevoel in onszelf, ook al loop je hele dagen in een duf kantoor rond. Een conclusie die ik volmondig deel. Ik zou alleen wat sneller op zoek zijn gegaan naar interessante mengvormen waar beiden aanwezig kunnen zijn, dan eerst zo veel tijd te besteden aan de onoverbrugbare afstand tussen ‘de over zijn toeren draaiende en uit zijn voegen barstende westerse wereld’ (druk druk druk, overal beton, immer piepende electronica) en ‘het paradijs van het ongerepte Arcadia waar je als een wilde Pan door de wouden kunt lopen’.

 

 

Print deze pagina